BİR DELİNİN CURA SAVUNMASI

Bir bağ zamanı öyküsüydü çocukluğumuz. Dallar dolusu salkımlanmış, bal tadında öykülerle, hayaller seslere döner, gülden gülümsemelerle dökülürdü incecik dudaklarından ninelerimizin. Bir de akşam yelleri vururken tenimize serin serin, nazlı nazlı; sesler seslere, sesler akan sulara, yapraklara, kalplere, uzakta bir yerlerde batan güneşten kalan son kızıllığa karışır kardeş olurdu dağ, bağ, bal. Bir köz ateşin başında onca çocuk, o bağlarda dallara döner sarmaşık olurduk.

Şimdi zaman acımasız, kalbi yok bu gidişin. İki topla, üç çıkar, böl yediye elde kalan kalabalık sokakların yalnızlığı. Kimin hesabı bu, icat eden kim? Öyle bol, öyle bereketli parklar, kafeler, sokaklar yalnızlıkla dolu. Paylaşmaktı bir zamanlar dostlukların harcı, çıkarlar değil. Çoğul şahıs kipleriyle konuşsak ne çıkar; her yanımızdan akıyor “Gemisini yürüten kaptan”lı bencilliğimiz. Gittikçe ölüyor başkası için haykıran yanımız, suskumuz bile kendimize dair. Dostu için can verenden ne ara döndük kendi yaramız için ağlayan bencilliğe? Sormuyorum bile, gözyaşına sayılır mı bunun için yanaklarımızdan süzülenler? Buyur istediğince topla, çıkar, böl; elimizde kalan bol sıfırlı “Zıkkımın kökü”. Bazılarımıza duble. Bu senin şerefine, patlayana kadar iç “Gemisini yürüten kaptan.”

Alıştık artık dumanı tütmeyen ateşlerden çay içmeye. Alıştık köle gibi çalışmaya, yorulmaya, ölmeye. Alıştık gölgesinde uyuduğumuz ağaçların fotoğraflarını duvarlarımıza asmaya. Artık uzaklarımız bile yok. Her yer fazla yakın; ne su döken var gidenin ardından ne kucak açan gelene. Ayrılıklar sıfırdan yüze beş saniye, kavuşmalar ses hızı. Özlemeyi unuttuk. Bu acele hangi cehennemin dibine?

Yani, kusura bakma ustam, diyorsun ya dizelerinde “neyleyeyim üç telli curayı / bana senfoni gerek” Lafımız yok derdim ama hani o orkestra ne bağ akşamlarına yarıyor ne kalabalık sokakların yalnızlığına. Fabrika, atom çapı, bilişim biliyoruz; yarının hikayesini bunlar yazacak ama bizim gönlümüzde hala “lorke lorke”. Biz böyleyiz ustam, ister söv, ister döv. “Göle maya çalmak” bizim işimiz. Bir gün tutacak elbet. Çelişki gibi gelecek ama varsın tutmasın, yaptık mı yaptık. Dur, dahası var; doğmamış çocuklara da don biçiyoruz, altın yumurtlayan o kazla da hiç işimiz olmaz. Bizimki başka bir hikaye; paylaştıkça küçülüyor dertlerimiz, sevgilerimiz büyürken. Hem sen demiyor muydun; “Yüreklerinizi yüreklerimizin yanına atın.”, attık işte. Geç otur baş köşeye usta, dumanı tüten közde kaçak çayımız var, isli demlikten. Üç telli curamızdaysa Pir Sultan deyişi…

Sokağın yalnızlığına gelince… Çoğalır sesler; yürekler, düşler taşar bulvarlardan. Hayalde başlayan döner gerçeğe. Birden tersine döner her şey. Önce bir kiraz çiçeği dökmez yaprağını, meyveye durmaz. Karşı çıkar alınyazısına; “Fıtratımda ölmek yok” der. Yeniden yazılır yasalar. Sular uyanır, damlalar anlar okyanusun onları değil onların okyanusu oluşturduğunu. İllüzyon dağılır. Kiraz çiçeği dalı, dal gövdeyi, gövde dünyayı taşır. Varsın fizikçiler “kütle çekim yasası” desin. Bizce, kiraz çiçeği yasası…

Sonra meydan meydan açar kiraz çiçekleri. Cura, orkestra, kuş cıvıltısı, çoluk, çocuk, ihtiyar yüreklerimizde kimi “lorke lorke” kimi “poyuşka poli” ya da teneke çalar deli gönlümüz. Yeter ki bağ akşamları olsun yüreklerimiz. Bir de isli demlikten közde kaçak çay…

Günün deyişi mi? 

“Size kutsal gelen bin yıllık çınar 

fiske vuruşuyla yıkılır bir gün.” 

Ne alaka demeyin, içimden geldi. Şimdi canım “Matem müjdeleyen kanlı baykuşun ocağına incir dikmek” istiyor.

 

Uzaklarınız olsun!